UNMUTED

Zanim zdążę pomyśleć, słyszę siebie: "jasne, bez problemu." Już się zgodziłam.

Czuję jak coś we mnie zamiera. Nic nie mówię, kiwam głową albo zmieniam temat.

W głowie natychmiast zaczyna się analiza — czy mogę odmówić, jak to powiedzieć, co ona pomyśli — i w tym czasie już mija moment.

Czuję jak coś się we mnie napina. Napięcie które zostaje w środku — albo wybucha później nie tam gdzie trzeba.

FAWN

FREEZE

FLIGHT

FIGHT

Koleżanka prosi Cię o przysługę, której naprawdę nie masz ochoty robić. Co się w Tobie dzieje?

Ramiona opadają, coś w środku odpuszcza. Ciało jakby się poddało zanim ja zdążyłam podjąć decyzję.

Gardło się zaciska. Zastygam. Jakbym była za szybą — widzę co się dzieje, ale nie mogę się poruszyć ani wydać głosu.

Chcę zniknąć. Wycofuję się, robię się mniejsza — a w głowie zaczyna się szukanie właściwych słów, analizowanie czy mam rację.

Czuję napięcie w szczęce, ramionach, brzuchu. Czuję, że mnie nosi.

Ktoś mówi coś co Cię dotyka. Co zauważasz w ciele w tym momencie?

Nie chciałam żeby się poczuł źle. To pewnie nie było złośliwe. Nie warto robić z tego sprawy.

Po prostu nie mogłam. Chciałam, ale słowa nie przychodziły. Jakbym była zamrożona w środku.

Tłumaczyłam sobie w głowie jego/jej zachowanie. Analizowałam czy mam prawo być zraniona. Zanim doszłam do wniosku — minęło za dużo czasu.

Coś mnie powstrzymało — bo czułam że jak zacznę mówić, to może wyjść za mocno. Wolałam nie ryzykować.

Ktoś bliski mówi coś co Cię zabolało. Nie powiedziałaś mu o tym. Dlaczego?

Zaciska mi się żołądek, zmieniam temat. I jeszcze pytam czy chce herbaty.

Czuję jak mnie zamraża. Jakbym była w pokoju ale jej nie słyszała. Czekam aż to minie.

Przez resztę dnia wracam do tej rozmowy w głowie.  Analizuję w myślach co powinnam była odpowiedzieć.

Coś się we mnie gotuje. Trzymam to w sobie — albo w pewnym momencie nie wytrzymuję i reaguję zbyt mocno.

Mama rzuca komentarz o Twoich wyborach życiowych — coś co już słyszałaś sto razy. Co się z Tobą dzieje?

"Nie chcę żeby to zepsuło atmosferę. Może nie warto."

"Nie wiem co czuję. Nie wiem co powiedzieć. Mam w głowie pustkę" — i zanim to rozgryźć, moment już minął.

"Zaraz, muszę to najpierw przemyśleć. Czy mam rację? Jak to powiedzieć żeby dobrze zabrzmiało?"

"Znowu. Mam tego dość." — i nie wiem czy to powiedzieć głośno, czy znowu zamknąć w sobie.

Coś Cię dotknęło. Sekunda przed tym zanim zareagujesz — co słyszysz w głowie?

Mówię "jasne" zanim skończy zdanie. Plany odwołuję. On pewnie bardzo potrzebuje tej pomocy.

Nie mówię nic. Po prostu zostaję. Nawet nie wiem dokładnie dlaczego.

Zostaję, ale przez cały czas myślę o tym jak to powiedzieć następnym razem. Buduję w głowie strategię której nigdy nie używam.

Zostaję, ale środku jest taka ciężka złość że trudno mi się skupić na czymkolwiek innym.

Szef dorzuca Ci zadanie pod koniec dnia, gdy miałaś już swoje plany. Co się dzieje?

Staram się być miła i nie pokazywać że coś mi przeszkadza. Może samo minie.

Wycofuję się. Mówię że "wszystko okej" — i tak naprawdę trochę sama w to wierzę. Odcinam się od tego co czuję.

Dużo o tym myślę. Rozmawiam z koleżanką. Szukam przyczyn. Ale z tą osobą bezpośrednio — jakoś nie rozmawiam.

Kumuluję — i w pewnym momencie coś małego staje się kroplą która przelewa. Potem myślę, że jestem okropna.

Coś Ci od jakiegoś czasu przeszkadza — w związku, w pracy, w przyjaźni. Co z tym robisz?

Mówię sobie że to nie jest dobry moment. Że on ma teraz dużo na głowie. Że może samo się ułoży — albo w ogóle nie jest tak ważne jak mi się wydaje.

Zaczynam — i w połowie zdania coś mi się zaciska. Urywam. Mówię "nieważne, nic" i wychodzę z pokoju.

W głowie przeprowadzam tę rozmowę dziesiątki razy. Wiem dokładnie co powiem i jak. Tylko ten właściwy moment jakoś nie nadchodzi — od tygodni.

Napięcie narasta. Aż w końcu wychodzi — ale przy okazji zupełnie innej rozmowy, nie tak jak chciałam. I potem żałuję jak to zabrzmiało.

Od jakiegoś czasu chcesz porozmawiać z partnerem o czymś ważnym — o was, o tym co czujesz, o tym czego chcesz. Co się dzieje?

Mówię sobie że dobrze zrobiłam. Jest jakieś "ale" — i szybko je zagłuszam. Lepiej nie drążyć.

Jestem dziwnie pusta i zmęczona. Właściwie nie wiem co czuję. Chcę żeby ten dzień po prostu się skończył.

Wracam do tego co się wydarzyło. Odtwarzam rozmowę. Wiem dokładnie co powinnam była powiedzieć. Obiecuję sobie, że jutro zareaguję inaczej.

Jest we mnie złość, która nie odpuszcza. Chodzę z tym cały wieczór i nie wiem co z nim zrobić.

UNMUTED

Sprawdź co się dzieje między "wiem co chcę powiedzieć" — a "znów nie powiedziałam."

Koleżanka prosi Cię o przysługę, której naprawdę nie masz ochoty robić. Co się w Tobie dzieje?