Als het botst tussen jou en je dochter, wat doe jij dan meestal?

Waarom raakt je dochter je zó?

Ik word boos en reageer feller dan ik eigenlijk wil.

Ik blijf erover nadenken en krijg het moeilijk uit mijn hoofd.

"Ze loopt gewoon langs me heen. Alsof ik er niet toe doe."

"Ik mis hoe vanzelfsprekend het vroeger was om even samen te zitten."

"Heb ik iets verkeerd gedaan waardoor ze niet graag bij me is?"

"Ze trekt zich steeds verder terug. Straks vertelt ze me helemaal niets meer."

Twijfel: durft ze het mij niet te vertellen?

Verdriet: ik had gehoopt dat ze juist bij mij zou komen.

Pijn: blijkbaar ben ik niet belangrijk genoeg.

"Dit is heel anders dan ik voor haar had gehoopt."

"Ze gaat steeds meer haar eigen weg. Ik vraag me af hoeveel plek ik daarin nog zal hebben."

"Mijn mening lijkt er niet toe te doen. Dat voelt alsof ik niet serieus word genomen."

"Wat als ze hier ongelukkig van wordt en ik haar niet heb kunnen helpen de juiste keuze te maken?"

"Heb ik iets verkeerd gedaan? Misschien had ik haar beter met rust kunnen laten."

"Ik had gehoopt dat we ook als ze haar eigen leven heeft, vanzelf contact zouden houden."

"Ze laat steeds minder van zich horen. Straks wordt het normaal dat we nauwelijks contact hebben."

"Ik voel me aan de kant gezet. Alsof ik niet belangrijk genoeg ben om even te antwoorden."

Dat ze niet weer opstaat en de deur uitloopt.

Dat ze ziet hoe hard dat bij me binnenkomt.

Dat ik het weer goed kan maken, zodat ze zich weer fijn voelt.

Dat het weer gezellig is, zoals ik het graag tussen ons zou willen.

Ik voelde me al jong verantwoordelijk voor hoe het met anderen ging.

Ik had al jong een duidelijk beeld van hoe een moeder en dochter met elkaar horen om te gaan.

Ik miste soms de aandacht of erkenning die ik nodig had.

Ik wist nooit zeker of iemand die belangrijk voor me was, zou blijven.

"Ik ben opgelucht. Als het goed met haar gaat en ze bij me komt, voelt het alsof ik het toch goed doe."

"Ik geniet ervan, maar ben bang dat ze zich morgen weer van me terugtrekt."

"Dit is de verbondenheid waar ik zo op hoop: dat we uit onszelf dingen met elkaar delen."

"Ik voel me weer even belangrijk voor haar. Dat doet me meer dan ik had verwacht."

"Dat onze band nooit zo wordt als ik had gehoopt."

"Dat ze steeds verder uit mijn leven verdwijnt en ik uiteindelijk nauwelijks nog een plek bij haar heb."

"Dat ik voor haar nooit echt belangrijk ben geweest."

"Dat ik terugkijk en het gevoel houd dat ik als moeder heb gefaald."