Η μέρα ξεκινά λίγο πριν την ανατολή. Ο Χρήστος οδηγεί μια απαλή πρωινή πρακτική γιόγκα μέσα σε μια σιωπή που δύσκολα βρίσκεις αλλού στον κόσμο. Το είδος σιωπής που εγκαθίσταται μέσα στο στήθος σου. Στη συνέχεια, όλοι μαζευόμαστε για πρωινό — και μια ελαφριά συζήτηση για όσα βιώθηκαν.
Κι έπειτα η μέρα ανοίγει εντελώς. Βγες στο τοπίο, κάτσε μόνος με τις σκέψεις σου, συνδέσου με τους ανθρώπους γύρω σου ή μην κάνεις απολύτως τίποτα. Όλα είναι έγκυρα εδώ.
Το μεσημεριανό μαγειρεύεται μπροστά σου από τους Βεδουίνους που ταξιδεύουν μαζί μας — και το να τους παρακολουθείς είναι από μόνο του κάτι ξεχωριστό. Φέρουν έναν ρυθμό ζωής πιο αργό, πιο ριζωμένο, πιο παρόντα από αυτόν που οι περισσότεροι από εμάς συνηθίσαμε. Χωρίς πολλά λόγια, τον μοιράζονται μαζί σου.
Το απόγευμα φέρνει κάτι πιο βαθύ. Ο Γιώργος οδηγεί την ομάδα μέσα από σαμανικά ταξίδια και καθηλωτικές πρακτικές που σε πάνε ακόμα πιο μέσα στον εαυτό σου. Όταν ο ήλιος αρχίζει να χαμηλώνει, το σώμα σου ξέρει ότι έχει πάει κάπου.
Το βράδυ έρχεται αργά. Η φωτιά ανάβει, το δείπνο ετοιμάζεται, και πάνω σου υπάρχει ένας ουρανός που σε αφήνει αμίλητο Κι έπειτα οι σκηνές, η ησυχία, και το πλήρες βάρος της νύχτας της ερήμου.
Αλλά δεν μοιάζουν όλες οι μέρες έτσι.
Κάποιες μέρες μαζεύουμε τα πάντα και κινούμαστε. Τα οχήματα φορτωμένα, οι αμμόλοφοι μπροστά μας, η μουσική ανοιχτή.
Οδηγούμε μέσα στην έρημο ανακαλύπτοντας νέα τοπία, σταματάμε όπου μας τραβά η καρδιά, παίρνουμε τον μακρύ δρόμο γιατί το ταξίδι είναι ο σκοπός. Κάνουμε sandboarding.
Σκονιζόμαστε, γελάμε, αγριεύουμε λίγο.
Το retreat κρατά χώρο και για αυτή την ενέργεια — γιατί την έχει η έρημος και την έχουμε κι εμείς.
