آزمون آنلاین۱ دکتری جامعه‌شناسی

توسعه فرایندی چندخطی است که مسیر آن در هر جامعه عمدتاً بر اساس روابط تاریخی و ساختاری همان جامعه تعیین می‌شود.

توسعه عمدتاً گذار تدریجی از ساختارهای سنتی به ساختارهای مدرن و افزایش تمایز و تخصص‌یافتگی نهادی است.

توسعه نتیجه گسترش روابط نابرابر میان مرکز و پیرامون در نظام سرمایه‌داری جهانی است.

توسعه اساساً حاصل وابستگی متقابل اقتصادی جوامع و بازتولید نابرابری در سطح جهانی است.

ضعف آموزش عمومی و پایین‌بودن سطح سرمایه انسانی در کشورهای پیرامونی

مقاومت فرهنگی جوامع سنتی در برابر ارزش‌ها و نهادهای مدرن

ادغام نابرابر کشورهای پیرامونی در ساختار اقتصاد سرمایه‌داری جهانی و انتقال مازاد به کشورهای مسلط

ناتوانی دولت‌های پیرامونی در ایجاد نهادهای اداری کاملاً عقلانی

رشد هم‌زمان و تقریباً متناسب بخش‌های اقتصادی، اجتماعی و منطقه‌ای

افزایش تولید اقتصادی همراه با گسترش متوازن رفاه اجتماعی در همه مناطق

رشد سریع یک بخش یا منطقه در شرایطی که سایر بخش‌ها و مناطق از فرایند توسعه عقب می‌مانند

کاهش تفاوت‌های طبقاتی در نتیجه توزیع برابر فرصت‌های اقتصادی

دوگانگی ساختاری اقتصاد روستایی و گسترش معیشت چندمنبعی

بازگشت به تولید سنتی خانوادگی

تغییر در الگوی مالکیت زمین

تغییر در روابط قدرت میان گروه‌های روستایی

دگرگونی روابط تولید و مناسبات اجتماعی روستا

حذف کامل نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی در روستا

روستا به‌طور کامل از ساختار سنتی خارج شده است.

فرایند نوسازی الزاماً به معنای حذف کامل روابط سنتی نیست و می‌تواند با تداوم یا بازتفسیر آنها همراه باشد.

افزایش فناوری به‌طور قطعی موجب ازبین‌رفتن روابط خویشاوندی می‌شود.

تداوم روابط خویشاوندی نشان می‌دهد هیچ‌گونه تغییری در ساختار روستا رخ نداده است.

حاشیه‌نشینی عمدتاً ناشی از تمایل فردی افراد به زندگی خارج از شهر است.

حاشیه‌نشینی را می‌توان صرفاً نتیجه ضعف فرهنگی ساکنان مناطق حاشیه‌ای دانست.

حاشیه‌نشینی با عواملی مانند مهاجرت، نابرابری فرصت‌ها، بازار مسکن و توزیع نامتوازن منابع شهری ارتباط دارد.

حاشیه‌نشینی عمدتاً ناشی از افزایش طبیعی جمعیت در محلات مرکزی شهرهاست.

اثر ادبی صرفاً بازتاب مستقیم و بدون واسطه واقعیت اجتماعی است.

اثر ادبی کاملاً مستقل از شرایط تاریخی و اجتماعی تولید می‌شود.

اثر ادبی در تعامل با شرایط تاریخی، اجتماعی و فرهنگی جامعه شکل می‌گیرد و می‌تواند بازتاب‌دهنده یا نقدکننده آن باشد.

ارزش ادبی یک اثر فقط بر اساس ویژگی‌های زبانی آن تعیین می‌شود و زمینه اجتماعی آن اهمیتی ندارد.

بازنمایی روابط اجتماعی و ساختارهای طبقاتی در کلیت زندگی اجتماعی

استقلال کامل اثر ادبی از مناسبات اقتصادی و اجتماعی

تقدم ویژگی‌های روان‌شناختی نویسنده بر ساختارهای اجتماعی

حذف تعارض‌های اجتماعی از روایت ادبی برای دستیابی به زیبایی‌شناسی ناب

همبستگی مکانیکی، زیرا افراد در جوامع جدید شباهت بیشتری به یکدیگر پیدا می‌کنند.

همبستگی ارگانیکی، زیرا وابستگی متقابل افراد بر اثر تخصصی‌شدن نقش‌ها افزایش می‌یابد.

همبستگی مکانیکی، زیرا تقسیم کار موجب تقویت وجدان جمعی مشترک می‌شود.

همبستگی ارگانیکی، زیرا تفاوت‌های فردی را از میان می‌برد و مشابهت اجتماعی را افزایش می‌دهد.

فردی برای کسب بیشترین سود اقتصادی، شغل پردرآمدتری را انتخاب می‌کند.

فردی برای رسیدن به موقعیت شغلی مطلوب، روابط اجتماعی خاصی را به‌کار می‌گیرد.

فردی با وجود هزینه شخصی، به دلیل پایبندی به یک اصل اخلاقی از انجام کاری خودداری می‌کند.

فردی بدون محاسبه آگاهانه و بر اساس یک واکنش هیجانی به محرکی پاسخ می‌دهد.

اختلاف میان افراد عمدتاً ناشی از تفاوت‌های شخصیتی و روان‌شناختی آنان است.

تغییرات اجتماعی عمدتاً نتیجه توافق تدریجی گروه‌های اجتماعی بر سر ارزش‌های مشترک است.

تضاد منافع میان طبقات دارای موقعیت متفاوت در ساختار تولید می‌تواند به تغییرات اجتماعی منجر شود.

نابرابری اجتماعی عمدتاً ناشی از تفاوت طبیعی استعدادهای افراد است.

معناهای اجتماعی در فرایند تعامل و تفسیر کنشگران شکل می‌گیرند و می‌توانند تغییر کنند.

معنای رفتارها مستقل از تعامل اجتماعی و از پیش در ساختار جامعه تعیین شده است.

رفتار اجتماعی عمدتاً نتیجه اجبارهای زیستی و ویژگی‌های فردی است.

معناهای اجتماعی ثابت‌اند و کنشگران صرفاً آنها را دریافت و اجرا می‌کنند.

رویکرد ساختاری کارکردی بر نظم، انسجام و کارکرد اجزای نظام اجتماعی تأکید دارد، در حالی که رویکرد تضاد بر نابرابری، منافع متعارض و توزیع قدرت تمرکز می‌کند.

رویکرد ساختاری کارکردی فقط رفتار فردی را مطالعه می‌کند، در حالی که رویکرد تضاد فقط رفتار جمعی را بررسی می‌کند.

رویکرد ساختاری کارکردی تغییر اجتماعی را کاملاً ناممکن می‌داند، در حالی که رویکرد تضاد تغییر را کاملاً تصادفی تلقی می‌کند.

هر دو رویکرد بر این فرض اساسی استوارند که نظم اجتماعی حاصل توافق کامل و همیشگی میان همه گروه‌هاست.